Wielkopostna Liturgia Uprzednio Poświęconych Darów

Wielkopostna Liturgia Uprzednio Poświęconych Darów.

W okresie Wielkiego Postu, obrzędowość liturgiczna zmienia swój charakter. Wszystkie dni oprócz soboty i niedzieli stają się aliturgiczne (nie odprawia się pełnej Mszy świętej). Gdyż w teologii wschodniej Eucharystia to celebracja zmartwychwstania połączona z radością, blaskiem światła, a to nie współgra ze smutkiem, łzami żalu, pokutą. Sobota to święto, ustanowione Bożym zamysłem. Niedziela – to chrześcijańskie święto. Zatem w te dni dopuszcza się możliwość odprawiania Liturgii. W związku z tym, iż na trudnej czterdziestodniowej drodze przez pustynię pełnej umartwień i wstrzemięźliwości, można osłabnąć i ustać, potrzebny jest posiłek. Tym wsparciem i umocnieniem ma się stać nabożeństwo poprzedzone nieszporami, ale bez środkowej części tzn. anafory i słów konsekracji, połączone z komunią Świętych Darów zakonsekrowanych w niedzielę poprzedzającą. Stąd nazwa Liturgia Uprzednio Poświęconych Darów, która jest odprawiana w każdą środę i piątek Wielkiego Postu. W Kościele rzymskokatolickim tego rodzaju nabożeństwo jest sprawowane jedynie raz w roku — w Wielki Piątek, kiedy w ramach Liturgii Męki Pańskiej uczestnikom udziela się komunii św. Podczas Liturgii Uprzednio Poświęconych Darów jest kilka ciekawych momentów, na które warto zwrócić uwagę. Na początku tajemnicę stwórczego działania Bożego w sposób poetycki ujmują teksty z nieszporów, w których poprzez treść Psalmu 104 opiewa się niezwykłość świata stworzonego. Wymownym w swojej formie jest ryt wykonywany z zapaloną świecą. Kapłan zwrócony twarzą do wiernych trzymając w ręce płonącą świeczkę podnosi ją wysoko w górę wypowiadając przy tym znamienne słowa: „Światło Chrystusa niech oświeci wszystkich”, przede wszystkim zgromadzonych na modlitwie. Niech światło duchowe rozjaśni umysł i pozwoli poznać bliskość i obecność niewidzialnego. Niech zniknie mrok zagubienia i poczucia bezsensu oraz niemocy i poczucia bezradności. Niech pokaże perspektywę nowych możliwości, by mogła powrócić nadzieja i wiara w siebie. Po tym wezwaniu następuje śpiew modlitwy błagalnej będącej składanką wersetów Ps.141 przeplatanych refrenem: ”Niech moja modlitwa będzie stale przed Tobą jak kadzidło; wzniesienie rąk moich – jako ofiara wieczorna.” Jednym z istotniejszych elementów liturgii wielkopostnej jest obrzęd przeniesienia konsekrowanych Darów z bocznego ołtarza na ołtarz główny. W trakcie przenoszenia, uczestnicy śpiewają hymn: „Teraz moce niebiańskie w sposób niewidzialny z nami służą. Oto bowiem wchodzi Król chwały. Oto wypełniona Ofiara mistyczna jest przenoszona. Z wiarą i miłością przystąpmy, abyśmy się stali uczestnikami życia wiecznego. Alleluja, alleluja, alleluja”. W chwili, gdy kapłan przenosi konsekrowane Dary na ołtarz główny, uczestnicy liturgii wykonują pokłon twarzą aż do samej ziemi, aby oddać cześć w geście bojaźni i uniżenia Królowi chwały, Bogu, który przechodzi w tajemniczy sposób. W sposób fizyczny nie można Go dostrzec, ponieważ nie objawia swojej potęgi w sposób spektakularny i budzący trwogę. Wnoszony uroczyście i w skupieniu jako pokarm niebiański, chleb życia.